Calendrier

Juillet 2008
L M M J V S D
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      
<< < > >>

Recommander

Cliquez ici pour recommander ce blog

adresse e-mail (courriel)

panchovillan@yahoo.com

Syndication

  • Feed RSS 2.0
  • Feed ATOM 1.0
  • Feed RSS 2.0
 
Jeudi 22 mai 2008




"...d'Leit wellen emmer nemmen méi...fir méi ze kréien, muss een och méi schaffen...d'Schaffen erem hängt mat der Produktivitéit zesummen...mier mussen vun deer "ech" bezunnen Gesellschaft aaftrieden...



Majo,

...wann et esou as, dann déklaréiert de Pancho "El Villain" (daat as fir den gerechtfertegen Ego par rapport zu aaner Leit ze betounen...), dier Dammen an dier Hären, deenheiten "Blog" zum "Pseudo-
Summum vun der Produktivitéit an vum ganz villen intellektuelle Schaffen an Schaafen" (P.S.: Beim "Link" uewendriwwer, muss der e puer segonne wuaarden bis deen eigentlechen Artikkel parat steeht...an ech bieden Ierch nievebäi e bessi hei am "Blog" durchzebliederen, woubäi deen,  deen enzwouch net nokennt och rouheg spéiderhin Froen stellen).

Wesst der, wier et eigentlech nom Pancho gaangen, da kenn dier secher sin, dier Dammen an dier Hären, daat hien fir säin "Ego" ze bestätegen doudsecher niimools gezéckt hätt fir (och?) "iwwer Läichen ze treppelen" (deen as schwaach..., daat kéint jo eng  "Proie" facile gin...et gett och eng genau Bezeechnung and der "Eco",
mä déi fällt mer leider net méi an...Esou een Verhaalen as an bleiwt op jidfer Fall, en kloeren "acte de petitesse"...)...


Neen, d'Moral as net (ewéi déi meeschte Leit daat esou maachen) fir sech "materiell-gesin" ze soit-disant beräicheren an "léiftsichend" ze protzen.("Packed like lemmings into shiny metal boxes...Contestants in a suicidal race.")
...daat kann wiirklech am "Endeffekt" all "Batti an Jenni" (
hoi-polloi...)...neen, d'Moral as fir verschidden Wäerter ze vermettelen, well nemmen eng uerdentlech iwwerluechten vertuéis oppen Wertervermettelung mecht de Räichtem vum Individuum, vun enger Gesellschaft an vun engem Land aus...et hängt nemmen dovunner af,  em waat et sech fir eng Wertervermettlung handelt ("Gott bewahre mich"...ech schwätzen hei vum Bildungssystem...) an ewéi verschidde Werter iwwermettelt solle gin...(Fräiheet, individuell Verantwortung, Respekt an virun allem, "Iwwerleeung" bei der 'Politescher Debatt' beim Erfirdroen... (dest ewéigesoot, waméigelech ouni "ennert enger Schlapp" ergo Fräi seng Meenung ze soen, ze stoen...)




Sur ce, je vous tire ma révérence...en laissant "les sujets" accros à la "politique politicienne" (i.e. "poly-tricks") à s'adonner coeur et joie et en se démordant becs et ongles là où le bas ne blesse pas...en rajoutant..."Minima Non Curat Praetor"... 



Pancho "The Villain"






P.S.: Nach ee ganz spezielle "Merci" un den Xavier deen graad haut trotzdeem nach Zäit (matzen an deer Ried woubäi ech mech eigentlech misst entschellegen...frécks...wor se esou langweileg...?) fonnt huet fir op meng e-mail ze äntwerten...








  
Jeudi 15 mai 2008




"Le mie tre idee per la famiglia e le donne"

MARA CARFAGNA


CARO Direttore, prendo spunto dall'articolo di Miriam Mafai per approfondire le mie rifles­sioni sul sostegno alla maternità e al­la famiglia.

Comincio col dire, da cattolica, che condivido le parole del Papa quando afferma che la l94 è una ferita,che oggettivamente ha fatto perdere all'Ita­lia milioni di vite provocando un dan­no spirituale e demografico al Paese. E credo che questo sia dovuto soprat­tutto ad una cattiva ed incompleta applicazione della norma.

Detto questo, da ministro ho la lai­ca consapevolezza che se partiamo discutendo sulla modifica della 194 torniamo a que lle contrapposizioni ideologiche che tutti diciamo di aver superato o di voler superare. Oggi al Paese non serve lo scontro tra guelfi e ghibellini, ma una sana e approfondi­ta riflessione sui temi etici, sul soste­gno alla famiglia, alla donna ed alla maternità.

Sono contraria ad una rottura su questo tema e mi auguro che si possa arrivare ad una completa e puntuale applicazione della norma con l'o­biettivo di tutelare il nascituro e di­sincentivare la madre a fare una scel ta che rappresenterà per sempre un buco nero nella sua vita, con penti­menti e sensi di colpa,

Il problema sta nell'incapacità che fino ad oggi ha avuto lo Stato di sostenere la famiglia e di assisterla. Per evitare l'aborto ed aumentare le nascite servono almeno tre misure sulle qua­li intendo lavorare sin da oggi. La pri­ma è la leva fiscale, con l'introduzio­ne del quoziente familiare previsto nel nostro programma di governo, che favorisce la costituzione di nuclei numerosi.

La seconda è la pari opportunità della donna lavoratice, per lo più madre. Oggi, in Italia, sono ancora troppo poche le donne che lavorano e quelle occupate sono sottopagate rispetto agli uomini. Per superare questo gap serve la terza misura, una politica socio-assistenziale che "coccoli" la donna, che la cinga di attenzioni da parte dello Stato. L'Italia, per nostra fortuna, è uno dei Paesi (add de Pancho: dei balocchi?) dove si vive piu a lungo, ma questo spesso comporta la presenza di anziani, a volte disabili, all'interno dei nuclei familiari. Se aggiungiamo la cronica e scandalosa carenza di asili nido, il quadro è drammaticamente completo. Come puo una donna contemporaneamente lavorare, badare ad un anziano  a volte disabile ed ai figli  senza che nessuno la sostenga? Ecco quindi il contesto in cui si annida la denatalità e la sperequazione a danno delle donne, che come conseguenza rinunciano a far figli.

Le donne italiane hanno paura. E noi dobbiamo restituire forza e co­raggio con l'assistenza domiciliare per anziani, asili nido a tappeto per i figli e aiuti fiscali alle famiglie nume­rose. So bene che si tratta di un programma ambizioso e difficile. Ma, co­me ha scritto Miriam Mafai: «Siamo l'unico Paese ormai in Europa che manca di un'organica politica a favo­re della famiglia».

Questo non è più possibile in una Nazione che culturalmente e social­mente ha avuto nella famiglia il suo perno centrale.

* ministro delle Pari opportunità


P.S.: Conclusion de Pancho "El Villan" (en anglais): "BS"!



 

 

Mercredi 14 mai 2008




        




P.S.: Faites gaffe au personnage à droite de Joyeux M. Mamere...et ouais...vous l'avez bel et bien reconnu...c'est "l'ex-ministre des Doms-Toms & ex-ministre de l'Intérieur"...
(petit est devenu grand)





(cliquer sur le texte afin d'accéder à l'article)




P.P.S.: Mais pourquoi n'y-a-t-il pas plus de "scientifiques" qui font de la politique active...? Probablement parce beaucoup d'entre-eux ne savent pas jouer aux échecs...ou bien parce qu'ils sont trop (dans leurs subconscients...1+1=2?...) concentrés à remplir leurs taches prédéfinies...?( "Ca a dû être fait. Je sais que cela a été fait pour d'autres professions (plus d'ingénieurs augmente la croissance, plus d'avocats la réduit). ")


P.P.P.S.: Reste que Pancho tire son... (voir ici) pour l'envie, la hargne,  "l'absence d'absence" d'inertie intéllectuelle et la volonté de ce cher Monsieur...






Vendredi 9 mai 2008











Samedi 3 mai 2008




...too much "politically-uncorrectly-behaving"-observer"...but this...



(please click on the pic above)



...was to Pancho (somehow, or may he say...in some way) quite  foreseeable...











Vendredi 2 mai 2008




...les Européens qui s'en sont allés chercher des problèmes la pagaille...
(pour une fois d'ailleurs)










Vendredi 2 mai 2008



Talking about "
Bananas"... this one, is the one Pancho probably loves the most...



(click on the text above to get linked to the main article)


(click on the text above to get linked to a second article)




P.S.:

"Political Politics" Made in Italy...or probably the very
last gift  (Good-bye gift) left by Prodi to his successors...





Mercredi 23 avril 2008




Les «petits choux dociles» du CSJ

Les jeunes li.....x, so........s et ve..s ont pris connaissance «avec amusement»» d'un commentai­re dans le «Ma Voie» de samedi qui les accuse entre autres d'irréalisme et défend le CSJ. «II n'est évidemment guère étonnant que le «Ma-Voie-Mon-Dogme», ayant désormais complè­tement renoncé à ses ambitions de modernisme et le prouvant même par la reprise de son an­cienne dénomination, veuille protéger ses petits choux dociles entre-temps plus fidèles au cler­gé berger que l'ame-soeur de la  CDU/CSU», lit-on dans un communiqué de presse. Si le CSJ se plairait à fonctionner en tant que «crèche pour carriéristes aux résolutions répétitives, comme l'a démontré leur président nou­vellement élu en se disant d'em­blée amateur d'une place sur la liste des conservateurs aux élec­tions législatives, qu'il le fasse». J?L, J?L et J?G-affir­ment que, même si leurs opi­nions différent sur certains sujets en raison de leurs convictions politiques, ont une assez claire conception du fonctionnement d'un mouvement politique de jeunesse, qui ne consiste pas à se satisfaire de positions antérieu­res. «Au contraire, un mouve­ment de jeunesse devrait par son essence être progressiste, fonc­tionner comme fabrique d'idées et critiquer l'ordre établi, propo­ser des solutions alternatives et se renouveler constamment. Le CSJ, bien au contraire, semble porté vers un projet de société passéiste, comme le prouve sa déclaration de «ne pas vouloir suivre l'esprit du temps» ("Ma-Voie-Mon-Dogme" du 14 avril). On osera se poser la question si une telle vision constitue un projet d'avenir pour les jeunes générations?», pour­suit le communiqué.


J?L, J?L et J?G soutiennent que la raison d'être d'une telle organisation ne sau­rait être de se faire le perroquet maniable de ses aînés, mais au contraire de soulever les tabous qui existent dans un milieu po­litique souvent conservateur à maints égards. Ainsi, les organi­sations signataires du communi­qué auraient été les premières à revendiquer davantage de droits politiques pour nos concitoyens étrangers, à remettre en ques­tion renseignement religieux et à insister sur les réformes sociétales comme l'euthanasie, l'avortement ou le mariage homo­sexuel. La résonance de ces en­gagements dans l'opinion pu­blique montrerait d'ailleurs que ce sont bien des sujets qui préoccupent nos concitoyens et qui valent d'être discutés, contrairement à ce qu 'essaient de faire croire les "pseudo-bergers". «Les jeunes li.....x, so­.......s et ve... continueront donc dans leur voie, quitte d'être taxés de «fusées éclairan­tes», préférant cela nettement à des allumettes mouillées...», conclut le communiqué.

 


Mardi 22 avril 2008
Dimanche 20 avril 2008





Ihr seht Russland zu einseitig

EIN OFFENER BRIEF VON MICHAIL GORBATSCHOW


Beim aufmerksamen Blick auf die Flut von Veröffentlichungen in Deutsch­land wird man schwer den Eindruck wieder los, dass man es mit einer gezielten Kampagne zu tun hat, als ob alle aus einer einzigen Quelle schöpften, die eine Hand­voll Thesen enthält (in Russland gebe es keine Demokratie; die Meinungsfreiheit werde unterdrückt; eine arglistige Ener­giepolitik werde durchgesetzt; die Macht­haber drifteten immer wei­ter in Richtung Diktatur ab - und so weiter und so fort). Diese Thesen werden in verschiedenen Tonarten wiederholt. Die Zeitungs­macher scheinen auch kei­nerlei Interessen jenseits dieser Aussagen zu haben.

Mehr noch: diejenigen, die aus der Reihe tanzen, bekommen das zu spüren. So kürzlich geschehen im Fall der Fernsehjourna­listin und Autorin Gabri­ele Krone-Schmalz nach der Veröffentlichung des Buches „Was passiert in Russland?". Der allgemei­nen Mode zuwider be­schränkte sie sich nicht auf eine Aufzählung der Schattenseiten, sondern führte vielfältige Tatsachen aus dem Leben meines Landes auf, die sich nicht in das Prokrustesbett der modisch gewordenen Anschuldigungen zwängen lassen.

Was geschah danach? Erst taten re­nommierte Zeitungen so, als hätten sie die Buchveröffentlichung nicht bemerkt, dann griffen einige von ihnen die Autorin mit Anschuldigungen an, die an die Kritik aus der Zeit des Kalten Krieges erinnern.

Das ist nur ein Einzelbeispiel, das aber eine Tendenz widerspiegelt. Worum han­delt es sich dabei? Woher kommt diese Tendenz?

Kürzlich stellte mir ein deutscher Jour­nalist beim Interview eine Vielzahl von Fragen, auf die ich ehrliche Antworten zu finden versuchte. Zum Schluss stellte ich ihm eine einzige Frage - danach, wie die deutsche Presse die Geschehnisse in unserem Land darstelle. Ich fragte ihn: warum?

Darauf konnte er keine eindeutige Antwort finden. Mir kam es vor, als ob auch er selbst nicht klar wüsste, worauf diese Tendenz zurückzuführen sei. Dennoch gab er zu, dass sie zweifellos existiere.

Was ist der Zweck dieses meines State­ments? Ist es als eine Aufforderung zu verstehen, nur Gutes über Russland zu schreiben, obwohl es bei uns auch viel Negatives gibt?

Nein.

Man sollte einfach verstehen, dass es einen deutschen und einen russischen Kontext gibt. Man sollte erkennen, dass Russland nicht umhinkommt, in seiner Entwicklung alle möglichen Hindernisse überwinden zu müssen. Überspringen geht nicht. Wir müssen den ganzen Weg erlaufen und erklimmen.

Russische Medien, das Fernsehen verdienen auch ernsthafte Kritik. Jedoch gibt es bei uns zahlreiche Zeitungen, die heute Glasnost in der Praxis anwenden und frei schreiben. Einem aufmerksa­men Beobachter kann nicht entgehen, dass die Medien - trotz aller Widrig­keiten - immer stärker werden. In den vergangenen Wochen äußerte ich mich in der russischen Presse mehrmals da­rüber, dass wir das Wahlsystem nach den Wahlen reformieren und es näher an die Anforderungen der Demokra­tie rücken müssen. Hier bestehen nicht wenige ernst zu nehmende Mängel. Der Diskussionsprozess ist schon im Gange, Russland bewegt sich vorwärts, es hat nur eine Zukunft - diese Zukunft heißt Demokratie.

Wenn man in Russland als Korrespon­dent arbeitet und all diese Prozesse nicht erkennt, dann hat man sich wohl frei nach "Alice im Wunderland" fürein Leben „hinter dem Spiegel" voller Stereotype und Klischees entschieden. Dann empfindet man für die Geschehnisse im Land kein wirkliches Interesse. Ich glaube aber, dass man in einem Land, für das man weder Liebe noch Respekt empfindet, besser nicht als Korrespondent arbeiten sollte.

Kritik ist ein notwendiges Heilmittel. Aber von einer ungerechten, taktlosen Kritik von außen fühlen sich die Men­schen in Russland gekränkt, die gerade erst verspürten, dass ihr Land wieder aufrecht geht, dass sich eine langsame, aber stete Verbesserung der Lebensbedingungen bemerkbar macht.

Es wäre schade, wenn sich dadurch das Verhält­nis der Russen zu den Deutschen verschlechtern würde. Dieses Verhältnis war ja über die vergange­nen Jahrzehnte hinweg gut.

Ich kann es nicht uner­wähnt lassen: Weder Gor­batschow noch Kohl noch Bush und ihre Mitstreiter hätten eine friedliche und rasche Wiedervereinigung Deutschlands erreichen können, wenn das russische Volk, die Bürger Russlands -allen tragischen Seiten der Geschichte zum Trotz - nicht ein neues Vertrauen zu den Deutschen gefasst und nicht das Recht der Deutschen auf Einheit unter­stützt hätten.

Wir sollten unser gegenseitiges Ver­trauen zu schätzen wissen.




 

Liens

Recherche

Newsletter

Inscription à la newsletter

Présentation

 
 
Blog : People sur over-blog.com - Contact - C.G.U. - Rémunération en droits d'auteur avec TF1 Network - Signaler un abus